طبق یه تحقیق جدید که تو مجله Neurology چاپ شده، روز به روز تعداد بیشتری از بزرگسالای آمریکایی—مخصوصاً اونایی که زیر ۴۰ سالن—دارن از مشکلات جدی با حافظه، تمرکز و تصمیم‌گیری خبر میدن.
آدام دی‌هیونون، نویسنده این تحقیق از دانشکده پزشکی ییل، میگه: «مشکلات حافظه و فکری تبدیل به یکی از اصلی‌ترین مشکلات سلامتی شده که بزرگسالای آمریکایی گزارش میدن.»
اون اضافه کرد: «تحقیق ما نشون میده که این مشکلات ممکنه دارن گسترده‌تر میشن، مخصوصاً بین جوون‌ترها، و به احتمال زیاد عوامل اجتماعی و ساختاری نقش کلیدی تو این قضیه دارن.»
محقق‌ها داده‌های بیشتر از ۴.۵ میلیون جواب نظرسنجی رو که سالانه بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ از بزرگسالا جمع شده بود، بررسی کردن. از شرکت‌کننده‌ها پرسیده شده بود: «آیا به خاطر یه مشکل جسمی، روحی یا عاطفی، تو تمرکز کردن، به یاد آوردن یا تصمیم‌گیری مشکل جدی دارید؟» اونایی که جواب «بله» داده بودن، به عنوان کسایی که «ناتوانی شناختی» دارن، دسته‌بندی شدن.
محقق‌ها جوابای آدمایی که گفته بودن افسردگی دارن رو حذف کردن و همچنین داده‌های سال ۲۰۲۰ رو هم به خاطر تأثیرات خاص همه‌گیری کووید-۱۹ کنار گذاشتن.
نرخ ناتوانی شناختی تو آمریکا از ۵.۳ درصد تو سال ۲۰۱۳ به ۷.۴ درصد تو سال ۲۰۲۳ بالا رفته و اولین افزایش هم تو سال ۲۰۱۶ دیده شد. بیشترین افزایش بین بزرگسالای زیر ۴۰ سال بود. برای این گروه، نرخ تقریباً دو برابر شده و از ۵.۱ درصد به ۹.۷ درصد رسیده. در مقابل، نرخ بین افراد ۷۰ ساله و بالاتر یه کم کاهش پیدا کرده و از ۷.۳ درصد تو سال ۲۰۱۳ به ۶.۶ درصد در همون دوره رسیده.
با اینکه این نظرسنجی یه معیار دقیق برای اختلال شناختی نیست، ولی دی‌هیونون اشاره کرد که شیوع رو به رشد این مشکلات شناختی که خود آدما گزارش میدن، نشون‌دهنده روندهای مهمی تو بهداشت عمومیه.
محقق‌ها فهمیدن که بزرگسالایی که درآمد خانوارشون کمتر از ۳۵,۰۰۰ دلار بود، همیشه بالاترین نرخ‌ها رو گزارش دادن؛ که این نرخ از ۸.۸ درصد به ۱۲.۶ درصد در طول دوره تحقیق بالا رفته.
در مقابل، اونایی که درآمدشون بیشتر از ۷۵,۰۰۰ دلار بود، نرخ‌های خیلی پایین‌تری داشتن که فقط از ۱.۸ درصد به ۳.۹ درصد افزایش پیدا کرده. از نظر تحصیلات هم، نرخ بین بزرگسالایی که دیپلم نداشتن از ۱۱.۱ درصد به ۱۴.۳ درصد بالا رفته، در حالی که نرخ بین فارغ‌التحصیلای دانشگاه از ۲.۱ درصد به ۳.۶ درصد در طول دوره تحقیق رسیده.
با اینکه بیشتر پاسخ‌دهنده‌ها سفیدپوست بودن، ولی این نرخ تقریباً تو همه گروه‌های نژادی و قومی بالا رفته بود:
-
بزرگسالان بومی آمریکا و آلاسکا: بیشترین شیوع رو داشتن، از ۷.۵ درصد به ۱۱.۲ درصد.
-
بزرگسالان اسپانیایی‌تبار: از ۶.۸ درصد به ۹.۹ درصد.
-
بزرگسالان سیاه‌پوست: از ۷.۳ درصد به ۸.۲ درصد.
-
بزرگسالان سفیدپوست: از ۴.۵ درصد به ۶.۳ درصد.
-
بزرگسالان آسیایی: از ۳.۹ درصد به ۴.۸ درصد.
دی‌هیونون گفت: «این یافته‌ها نشون میده که ما داریم شدیدترین افزایش‌ها رو تو مشکلات حافظه و فکری بین آدمایی می‌بینیم که همین الانش هم با محرومیت‌های ساختاری روبرو هستن.» اون اضافه کرد: «ما باید عوامل اجتماعی و اقتصادی زمینه‌ای رو که ممکنه باعث این روند شده باشن، بهتر بفهمیم و بهشون رسیدگی کنیم.»
دی‌هیونون ادامه داد: «تحقیقات بیشتری هم لازمه تا بفهمیم چی باعث این افزایش بزرگ تو نرخ جوون‌ترها شده، چون این موضوع می‌تونه پیامدهای بلندمدتی برای سلامتی، بهره‌وری نیروی کار و سیستم‌های بهداشتی داشته باشه. ممکنه این موضوع نشون‌دهنده تغییرات واقعی تو سلامت مغز باشه، یا آگاهی و تمایل بیشتر برای گزارش دادن مشکلات، یا عوامل سلامتی و اجتماعی دیگه. ولی صرف نظر از دلایل احتمالی، این افزایش واقعیه و مخصوصاً بین آدمای زیر ۴۰ سال خیلی چشم‌گیره.»
یکی از محدودیت‌های این تحقیق این بود که داده‌ها از طریق نظرسنجی‌های تلفنی جمع‌آوری شده بود و آدمایی که جواب می‌دادن، ممکنه همه اطلاعات رو دقیق به یاد نیاورده باشن. یه محدودیت دیگه هم تعریف کلی از «ناتوانی» بود.
